Ademtherapie en Ademcoaching

Ademtherapie en Ademcoaching

Ademhalen is leven !

Ademhalen is een automatische proces. Toch ademen veel mensen maar net voldoende om niet te sterven …. Ze gebruiken nog geen 30% van hun adempotentieel en capaciteit.

Die mensen leven dus niet volledig en dat heeft meestal een reden: ze hebben ergens in het verleden geleerd om hun adem te beperken of in te houden. Ik ga op deze pagina daar verder op in.

Aan de adem kunnen grofweg twee aspecten worden onderscheiden:

  • Ten eerste een functioneel aspect, we gebruiken de adem om zuurstof tot ons te nemen en om je stem te laten horen.WP_20150101_19_39_22_Pro
  • Ten tweede een relationeel aspect, we kunnen bijvoorbeeld onze emotionele gesteldheid aan de adem aflezen

Er zijn een aantal spieren betrokken bij de ademhaling.
De meest bekende spier is het middenrif. Aanspannen van deze spier trekt de longen naar beneden waardoor er lucht in komt. Daarbij worden de buikorganen naar beneden gedrukt en dat geeft een bolling van de buik.
De tussenrib spieren en de getande spieren zorgen dat de longen ook naar opzij en naar voor kunnen bewegen in de richting van de flanken en borstkas.

Als we ontspannen ademen ligt ons ademcentrum simpel gesteld in onze buik; we ademen ‘laag’. Als we daarentegen functioneel gaan inspannen en meer zuurstof nodig hebben, dan gaan we frequenter en ‘hoger’ ademhalen: meer naar de flanken en borstkas.
Ook als we (vaak onbewust) meer gespannen zijn of ons minder bij het leven betrokken voelen blijkt dat we ‘hoger’ gaan ademhalen. Hieruit is door sommigen de conclusie getrokken dat deze hoge ademhaling daarom ‘fout’ is. Om deze ‘fout’ therapeutisch te corrigeren hoeven we alleen maar weer ‘correct’ in de buik te leren ademen. Deze geforceerde wijze van opnieuw leren ademen heet dan ademtherapie.
Deze visie vind ik in enkele gevallen verdedigbaar, bijvoorbeeld als je optimaal je stem wil leren gebruiken bijvoorbeeld om te zingen óf als je je in een acute fase van een hyperventilatie aanval bevind (een paniekaanval).

Het gevaar wat in deze benadering schuilt is echter dat men expliciet stelt dat een deel van je functioneren niet deugt en eigenlijk dus dat er iets mis met je is.  Opnieuw je best doen in de trant van: ‘zit rechtop’ of ‘adem toch eens ontspannen’ of ‘adem in je buik’ is dan de remedie. Misschien geeft deze aanpak een tijdelijke verlichting maar het uiteindelijke gevolg is altijd dat je daardoor meer gespannen raakt. De adem moet gecontroleerd worden i.p.v. dat deze vanzelf gaat.

 

Er is ook een andere benaderingswijze:

Die geeft de mogelijkheid om naar aanleiding van de adembeweging meer duidelijkheid te WP_20150101_19_28_51_Prokrijgen over de dingen die ons (emotioneel) bezig houden. En anderzijds geeft het de mogelijkheid om onszelf op een heel basale manier tot rust te laten komen als de omstandigheden om ons heen tot stress en spanningsklachten leiden.
Die benaderingswijze gaat er van uit dat het goed en o.k. is zoals je op dat moment bent.

 

Bewustwording, ontspanning en gewaarzijn zijn sleutelwoorden. Het leren kennen en herkennen van je lichaamssignalen via de ademhaling kan de oorzaak van ademproblemen mogelijk aan het licht brengen. Zoals al eerder aangegeven in de adem sterk verbonden met onze emoties en met wat we voelen.
Ons taalgebruik bevat verscheidene uitdrukkingen die daarvan getuigen: “stikken van woede”, “ademloos toezien”, “naar lucht happen” of “een zucht van verlichting slaken”.
De adem is als het ware een instrument waarmee we in de loop van ons leven onze emoties en gevoelens hebben leren controleren. We zijn bijvoorbeeld gewend om van schrik of op pijnlijke of spannende momenten onze adem in te houden. Door dit te doen, door niet te ademen, zijn we in staat gevoelens te onderdrukken en minder te voelen.

 

Van dergelijke mechanismen zijn we ons veelal niet bewust, de effecten ervan zijn echter wel merkbaar in ons dagelijks leven. Onderdrukte gevoelens kunnen bijvoorbeeld tot lichamelijke klachten leiden, gevoelens van ontevredenheid en een gebrek aan energie en spanningen veroorzaken, waardoor we niet kunnen functioneren zoals we willen. Dit kan samenvallen met overtuigingen als: ‘je bent voor een dubbeltje geboren en je wordt nooit een kwartje’, ‘stel je niet aan’, ‘doe maar gewoon dan ben je al gek genoeg’, ‘dat hoef je niet te proberen, dat kun je toch niet’. Al deze beperkende overtuigingen kunnen ons – op een onbewust niveau – weerhouden om optimaal te leven.

 

Er bestaat een wisselwerking tussen het adempatroon dat we in verschillende fases van ons leven hebben opgebouwd en deze bijbehorende overtuigingen en emoties. Tijdens ademexploratie komt er ruimte om te voelen en om te ervaren waarom en hoe je op gebeurtenissen reageert. En er komt ruimte om te ervaren dat je anders kunt reageren. Dat heeft een ontspannen en vrije ademhaling tot gevolg.
Soms kan je daarbij bijvoorbeeld niet verwerkt verdriet, verborgen pijn of angst bewust worden. Door ook daar niets aan te veranderen of te sleutelen en met aandacht bij de adem te blijven wordt dit verdriet als vanzelf verwerkt en opgelost. Door het op deze ontspannen manier te kunnen integreren wordt ook het contact herstelt met het zelfvertrouwen, en ontstaat levenslust en liefde welke weer leiden tot verandering van gedragspatronen en een aldus een groeiproces wordt van persoonlijke kracht.

Enkele voorbeelden van therapievormen die hiervan gebruik maken zijn methodes volgens:  “Balfoort”, “van Dixhoorn”, en “Middendorf”.

>